3.ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

 pdfile 

Πυκνή Ύλη



Εμμανουήλ Μαυρομμάτης*


ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΕΛΛΗΣ

Κατάλογος 96 σελίδων, “Dialogues / Διάλογοι”, Mission Laique
Française,Palais d’ Iéna, Paris 1993, [Πρώτη δημοσίευση].
Αναδημοσίευση in Κατάλογος 24 σελίδων, “Cahiers du Triangle,
Quaderni del Triangolo, Τετράδια του Τριγώνου”, No 10, Institut
Français de Thessalonique, Ecole des Beaux Arts de Saint Etienne,
Comunedi di Bologna, Μάιος 1994, Έκδοση Ελληνική – Γαλλική – Ιταλική
[Κείμενο σελίδα 12], [Πρώτη ατομική έκθεση]

Δύο κύριες ιδέες θα συναντήσουμε στις πρόσφατες εργασίες του Αντώνη Κέλλη. Η μία τον οδήγησε να χρησιμοποιήσει υλικά από μόνα τους εκφραστικά, από τα οποία το καθένα μπορούμε να το αναγνωρίσουμε, να το αγγίξουμε, - είναι συνεπώς υλικά που μπορούν να ταξινομηθούν. Είναι υλικά καθημερινά: το κοινό χαρτόνι, το γυαλισμένο μέταλλο, το τσαλακωμένο χαρτί. Χρησιμοποιεί επίσης το χρώμα στην ιδιότητά του να υποδεικνύει τη ζωγραφικότητα, αλλά εκεί, σε ότι περιλαμβάνει ως ικανότητα να ποτίζει την επιφάνεια των αντικειμένων –τα αντικείμενα που δεν θα ήταν από τη φύση τους επιχρωματισμένα.

Η άλλη ιδέα συνίσταται στην προσέγγιση του χώρου μέσα στον οποίο ανήκουν αυτά τα αντικείμενα που –με την παρουσία τους-, τοποθετούν τα όρια ανάμεσα στις διαστάσεις του μέσα και του έξω, της μπροστινής και της πίσω όψης, του αριστερού και του δεξιού, του πάνω και του κάτω. Ο Κέλλης χρησιμοποιεί ένα σύστημα οριζόμενο μόνο ως προς τα ίδια τα αντικείμενα, όπου το κάθε τι θα οργανώνεται, -είναι ένα σύστημα που βολιδοσκοπεί την καθετότητα. Είναι συνδυασμός από στοιχεία που αυτά γίνονται κουτιά, απόλυτα εντοπισμένα που αυτοερευνώνται, και καθώς αυτοκαθορίζονται, διατυπώνονται στην ειδική τους ταυτότητα, στις συνθήκες της οργάνωσής τους: η μετωπιαία τους συνθήκη δραστηριοποιεί ένα ενδεχόμενο βάθος. Μετωπιαία κουτιά, εικονικά σπίτια των οποίων η δομή μολονότι δεν εκφράζει ούτε το εξωτερικό ούτε το εσωτερικό υποβάλλει τη συγκινησιακή αναγνώριση σ’ αυτό που αφήνει να υποτίθεται –καθώς το ορίζει ως η οργάνωσή του.

[125]

[Αντώνης Κέλλης]

Η μνήμη και το δίκτυο αναμνήσεων –μιας ή πολλαπλών γεωγραφικών συνθηκών, λίγο ή πολύ έξω από την πόλη-, αποδίδονται χάρη στις αναφορές τους, ανήκουσες στην ίδια τη δομή τους: περίπου σπίτια μισο-αγροτικά, μισο-αστικά, συνθήκες-τόποι των οποίων οι πικρές επιφάνειες, καταρρακωμένες και λιτές, έρχονται σε αντίθεση με το γυάλισμα του μετάλλου, -τον αυστηρό προσδιορισμό ενός εννοιολογικού αντικειμένου.

Ο Κέλλης εργάζεται στο συνδυασμό αυτού του τύπου των κουτιών μέχρι να τα συγκροτήσει σε σύνολα αναπτυσσόμενα πέρα από το ίδιο απεριόριστο αντικείμενο, μέχρι να τα μεταποιήσει σε δομικό βάθρο: οι ομοιόμορφες εκδηλώσεις του παραμένοντας υπερ-αναγνωρίσιμες ως τα αντικείμενα εκείνου του οποίου υπήρξαν οι προθέσεις και με τις αντιθέσεις που διαρθρώνουν, αναδεικνύουν δύο θεμελιώδεις καταστάσεις: εκείνη του να βλέπει κανείς από μέσα και την άλλη, εκείνη του να βλέπει κανείς απέξω.

*Ο Εμμανουήλ Μαυρομμάτης είναι καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

[127]



«Σαρκοφάγος-1», 1992, χαρτί, συνθετικό χαρτί, σκόνες, κόλλα, 150 Χ 150 cm




«Σαρκοφάγος-2», 1992, χαρτί, συνθετικό χαρτί, σκόνες, κόλλα, 150 Χ 150 cm




«Σαρκοφάγος-3», 1992, χαρτί, συνθετικό χαρτί, σκόνες, κόλλα, 200 Χ 170 cm




«Σαρκοφάγος– τρίπτυχο», 1992, χαρτί, συνθετικό χαρτί, σκόνες, κόλλα, 150 Χ 150 cm




«Σαρκοφάγος-4», 1992, χαρτί, συνθετικό χαρτί, σκόνες, κόλλα, 200 Χ 170 cm




«Πυκνή Ύλη-1», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 70 Χ 50 cm




«Πυκνή Ύλη-2», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 90 Χ 50 cm





«Πυκνή Ύλη-3», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 70 Χ 50 cm





«Πυκνή Ύλη - τρίπτυχο», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 70 Χ 150 cm





«Τοπίο στην πυκνή ύλη-1», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 190 Χ 130 cm





«Τοπίο στην πυκνή ύλη-2», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 190 Χ 130 cm





«Τοπίο στην πυκνή ύλη-3», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 190 Χ 130 cm





«Τοπίο στην πυκνή ύλη-4», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 190 Χ 130 cm





«Τοπία στην πυκνή ύλη - τετράπτυχο», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 190 Χ 520 cm





«Υδάτινο πεδίο», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 50 Χ 35 cm





«Υδάτινα πεδία», 1994, χώμα, σκόνες, κόλλα, 50 Χ 35 cm